یک صدای عاشقانه

امروز یا بهتره بگم از دیشب که خوابیدم تا الان یه حال خاصییم ! چنان خوابهای عجیب و غریبی دیدم که باورم نمیشه طوری که صبح که پا شدم با خودم گفتم دیشب مگه چقدر غذا خوردی !

خلاصه که  امروز عجیب تر از روزای دیگه شروع شد ... امیدوارم آروم پیش بره و خیلی راحت هم تموم بشه این روزها بی حوصله تر از هر روزه دیگم

این نوشته از گفته های دکتر علی شریعتی هستش که با دنیای این روزای من عجیب هم خونی داره

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند
ستایش کردم ، گفتند خرافات است
عاشق شدم ، گفتند دروغ است
گریستم ، گفتند بهانه است
خندیدم ، گفتند دیوانه است
دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم...

این روزا رو دوست ندارم

همه چیز به هم ریخته و قاطی پاطیه 

تو یک ماهه گذشته همه چیز جوری به هم ریخته که اصلا نمی دونم چه جوری جمع و جورش کنم ! اصلا چی شد ؟! همه چیز آروم بود وخیلی قشنگ  . نه مشکلی نه جر و بحثی . ولی انگار همشون آرامش قبل از طوفان بودن....

دلم واسه اون روزها تنگ شده .....

 دوباره هوس نوشتن به سرم زده و مي خوام  بنويسم

اما نه جراتشو دارم نه ديگه دلشو ... مي ترسم...

خود نويسم باهام قهر كرده ,روي كاغذ بي حركت مي مونه و هزار حرف نگفته فكر و دلم رو نا نوشته مي ذاره

ولي بايد بنويسم احساس مي كنم به سوي  فراموشي ره سپارم و عجيب حسه غريب و بديه...

عشق خود را بر سر بامی گفته ام تا تنهائئ خود را گفته باشم

و تنهایی خود را بر هر ورق نوشتم تا عشق خود را ورق زده باشم

 

و آنروز پنداشتم بسيار خوب و صبور و آرام و انسان خواهد بود....؛ اما به غلط، افسوس

نمي دانستم كه احساسي است كه بايد بگذرد و بايد مي گذشت، اما نرفت!!! و

همانروز كه روح و احساس حقير خود را در بندِ نگاه و شخصيتش احساس كردم

دل و قلبم هم رفت و ديگر باز نگشت

گر چه نداشتمش ولي وجودي حقير ، توان گريز از او نداشت

و همانروز ، كه پنداشتم كه با او ديگر بغضي نخواهم داشت ... و نه آهي خواهد بود و نه اشكي

افسوس كه ندانستم كه باز هم احساسم ؛ همان تنگمايه حقير ..، به مانند جويي است كه خواهد رفت و باز گشتي برايش نيست

آنروز ندانستم كه وقتي با هم باشيم ، تنهاييم را پر نخواهد كرد و من... تنها تر از ديروز ها خواهم بود

ولي اينك خوب مي دانم

كه هستم من؛ اسيري در بند

نگارنده اي در حبس

و نا اميد و گريان و بغض آلود

محروم ز هر بود و نبودِ خويشتن گشته ام

قلم پر از احساسم خشكيد و شكست

قلبي يخ بست

دستاني كه مي لرزند

هديه او خواهند بود و چشماني پر از اشك و گلويي پر از بغض

در دست زمانه افسوس چه ناعادلانه به عقب رفتم و وا ماندم

كاش همان روز مي دانستم

كاش آنروز مي دانستم چيزي كه ديگر در اين دنيا مدفون گشته است.

..كمي سخاوت و مهرباني و آزادي است

كاش مي دانستم كه نامردي در همگان هست

استثنايي وجود نخواهد داشت

كاش مي دانستم آنچه فراوان است؛ نامردي و نا عدلي است

ولي افسوس كه ندانستم